STRONGS NT 4938: σύντριμμα

σύντριμμα, συντρίμματος, τό (συντρίβω), the Sept. chiefly for שֶׁבֶר);

1. that which is broken or shattered, a fracture: Aristotle, de audibil., p. 802{a}, 34; of a broken limb, the Sept. Leviticus 21:19.

2. tropically, calamity, ruin, destruction: Romans 3:16, from Isaiah 59:7, where it stands for שֹׁד, a devastation, laying waste, as in ; Wis. 3:3; 1 Macc. 2:7; (etc.).



destruction.

From suntribo; concussion or utter fracture (properly, concretely), i.e. Complete ruin -- destruction.

see GREEK suntribo

συντριμμα σύντριμμα συντρίμματα συντρίμματι συντρίμματί συντρίμματος συντριμμοί συντριμμόν συντριμμός σύντριψιν suntrimma syntrimma sýntrimma