2730 katoikéō (from 2596 /katá, "down, according to," intensifying 3611 /oikéō, "dwell, reside") – properly, settle down as a permanent resident, i.e. in a fixed (permanent) dwelling place as one's personal residence; (figuratively) "to be exactly at home."

[The force of the prefix (2596 /katá) suggests "down to the finest, exact details."]

STRONGS NT 2730: κατοικέω

κατοικέω, κατοικῶ; 1 aorist κατῴκησα; (from Sophocles and Herodotus down); the Sept. times uncounted for יָשַׁב, more rarely for שָׁכַן;

1. intransitive, to dwell, settle;

a. properly: followed by ἐν with the dative of place, Luke 13:4 (Tr WH omit ἐν); Acts 1:20; Acts 5 (T WH marginal reading εἰς (see below)); ; Hebrews 11:9; Revelation 13:12; followed by εἰς (a pregnant construction; see εἰς, C. 2, p. 186a), Matthew 2:23; Matthew 4:13; Acts 7:4; ἐπί τῆς γῆς, Revelation 3:10; Revelation 6:10; Revelation 8:13; Revelation 11:10; Revelation 13:8, 14; Revelation 14:6 Rec.; (Numbers 13:33; Numbers 14:14; Numbers 35:32, 34); ἐπί πᾶν τό πρόσωπον (παντός προσώπου L T Tr WH (cf. ἐπί, C. I. 1 a.)) τῆς γῆς, Acts 17:26; ὅπου, Revelation 2:13; so that ἐκεῖ must be added mentally, Acts 22:12; demons taking possession of the bodies of men are said κατοικεῖν ἐκεῖ, Matthew 12:45; Luke 11:26.

b. metaphorically, divine powers, influences, etc., are said κατοικεῖν ἐν τίνι (the dative of person), or ἐν τῇ καρδία τίνος, to dwell in his soul, to pervade, prompt, govern it: ὁ Θεός ἐν ἡμῖν, the Epistle of Barnabas 16, 8 [ET]; ὁ Χριστός, Ephesians 3:17; the Holy Spirit, James 4:5 R G (Hermas, past., mand. 5, 2 [ET]; (sim. 5, 5 [ET] etc.; cf. Harnack's references on mand. 3, 1)); τό πλήρωμα τῆς θεότητος in Christ, Colossians 2:9, cf. 1:19; ἡ σοφία ἐν σώματι, Wis. 1:4; δικαιοσύνη is said to dwell where righteousness prevails, is practised, 2 Peter 3:13.

2. transitive, to dwell in, inhabit: with the accusative of place, Acts 1:19; Acts 2:9, 14; Acts 4:16; Acts 9:32, 35; Acts 19:10, 17; Revelation 12:12 Rec.; ; God is said to dwell in the temple, i. e. to be always present for worshippers: Matthew 23:21. (Compare: ἐγκατοικέω [SYNONYMS: κατοικεῖν, in the Sept. the ordinary rendering of יָשַׁב to settle, dwell, differs from παροικεῖν, the common representative of גּוּר to sojourn, as the permanent differs from the transitory; e. g. Genesis 37:1 κατῴκει δέ Ἰακώβ ἐν τῇ γῆ οὗ παρῴκησεν ὁ πατήρ αὐτοῦ, ἐν γῆ Χανάαν; Philo de sacrif. Ab. et Cain. § 10 ὁ γάρ τοῖς ἐγκυκλιοις μόνοις ἐπανεχων, παροικεῖ σοφία, οὐ κατοικεῖ. Cf. Lightfoot on Colossians 1:19 and on Clement of Rome, 1 Cor. 1.]

STRONGS NT 2730: κατοικίζωκατοικίζω; 1 aorist κατῴκισα; from Herodotus down; the Sept. for הושִׁיב; to cause to dwell, to send or bring into an abode; to give a dwelling to: metaphorically, τό πνεῦμα, ὁ κατῴκισεν ἐν ἡμῖν, i. e. the Spirit which he placed within us, to pervade and prompt us (see κατοικέω, 1 b.), James 4:5 L T Tr WH.



dweller, inhabitant.

From kata and oikeo; to house permanently, i.e. Reside (literally or figuratively) -- dwell(-er), inhabitant(-ter).

see GREEK kata

see GREEK oikeo

κατοικει κατοικεί κατοικεῖ κατοίκει κατοικειν κατοικείν κατοικεῖν κατοικεις κατοικείς κατοικεῖς κατοικείσθαι κατοικείται κατοικειτε κατοικείτε κατοικεῖτε κατοικείτω κατοικείτωσαν κατοικηθή κατοικηθής κατοικηθήσεται κατοικηθήση κατοικηθησομένας κατοικηθήσονται κατοικησαι κατοικήσαι κατοικήσαί κατοικῆσαι κατοικήσαντα κατοικήσαντι κατοικησας κατοικήσας κατοικήσατε κατοικησάτω κατοικήσει κατοικήσεις κατοικήσετε κατοικήση κατοικήσης κατοικήσητε κατοικήσομεν κατοίκησον κατοικήσουσι κατοικησούσιν κατοικήσουσιν κατοικήσω κατοικήσωσιν κατοικήτω κατοικιείς κατοικούμεναι κατοικουμένας κατοικουμένη κατοικούμενον κατοικούν κατοικούντα κατοικουντας κατοικούντας κατοικοῦντας κατοικουντες κατοικούντες κατοικοῦντες κατοικουντι κατοικούντι κατοικοῦντι κατοικουντος κατοικούντος κατοικουντων κατοικούντων κατοικούσα κατοικούσαι κατοικούση κατοικούσι κατοικουσιν κατοικούσιν κατοικοῦσιν κατοικώ κατοικων κατοικών κατοικῶν κατοικώσιν κατώκει κατώκεισεν κατώκειτε κατωκείτο κατώκειτο κατώκηκα κατωκήκατε κατώκησα κατωκήσαμεν κατωκησαν κατώκησαν κατώκησε κατωκησεν κατώκησεν κατῴκησεν κατωκισεν κατῴκισεν κατώκουν katoikei katoikeî katoikein katoikeîn katoikeis katoikeîs katoikeite katoikeîte katoikesai katoikêsai katoikēsai katoikē̂sai katoikesas katoikēsas katoikḗsas katṓikesen katṓikēsen katṓikisen katoikon katoikôn katoikōn katoikō̂n katoikountas katoikoûntas katoikountes katoikoûntes katoikounti katoikoûnti katoikounton katoikountōn katoikoúnton katoikoúntōn katoikousin katoikoûsin katokesen katōkēsen katokisen katōkisen